Edo antzeko zeozer du izentzat larunbat goizetako Radio Euskadi-ko saio batek.

Bertan biltzen dira zapaturo PPko, PSEko eta PNVko ordezkariak, hiru horiek beti.

Gainera, irrati publiko horren irizpide ponderatuaren arabera, gutxiengoen alderdi gutxituek (Aralar, EB, EA eta UPyD) irratiratzeko aukera izaten dute noizbehinka.

Batasunakoek ez.

Sarri euskarari buruzko eztabaida jasangaitzak entzun izan ditugu irratsaio horretan.

Azkena larunbat honetan.

Irratian ziren betikoak eta UPyDko Gorka Maneiro.

Gaia: A ereduan euskarazko ikastorduak gehitzeko, Isabel Celáak agertutako asmoa.

Egoera: PP, euskarazko ikastorduak gehitzearen aurka.

UPyD eta PSE, Celáaren proposamenaren defentsan.

EAJ… ???

Berriz ere, askoz seguruago eta sendoagoa gertu ziren PP eta PSEren ordezkariak, defendatzen dutenak defentsa zaila duen arren.

Euskararen defentsan abertzaleak berriz ere herren. Etxeko lanak egin gabe nabarmen. Argudio gutxi azaldu zuen Egibarrek, arrazoia bere zuelakoan. Beste behin agerikoa izan zen ez dela nahikoa euskalduna eta euskaltzalea izatea. Horrez gain gaiak ongi prestatu behar direla. Unionistek egin ohi duten bezala.

Arrazoirik gutxi edo batere gabe, argudio mordoa ekarri zuen Leopoldok, “aukera-askatasunaren” izenean, eta irabazle suertatu zen, nabarmen.

Hortaz gezurra nagusi da behin eta beste behin hedabide nagusietan, inpunitate osoz.

Euskara ez dago agendan… Edo bai, badago, baina erdalzale uniformisten agendan batez ere…

Juan Carlos Moreno Cabrera idazlearen azken liburua (El nacionalismo lingüístico, una ideología destructiva) bukatzearekin batera heldu zait Madrilgo irakasle kementsuak Katalunian emandako hitzaldi interesgarri baten berri. Izan ere, haren aurreko liburua ere asko gustatu zitzaigun, eta oraingo honek ere ez gaitu defraudatu.

Irakurri gehiago »

Joan Solá hizkuntzalari katalandarra da. Gauzak pentsatu bezala esaten ditu, argi eta garbi. Irakasbide ederra gurerako ere... 

Horra hor, Públicon egin dioten elkarrizketatik ateratako pasarte batzuk.

"EL ESTADO ESPAÑOL DEBE SER PLURILINGÜE DE UNA VEZ" (Joan Solá)

http://www.publico.es/espana/politica/233634/espanol/debe/plurilinge/vez 

¿Estamos obsesionados con la lengua?

Probablemente, pero es muy explicable por la situación sociopolítica que vivimos desde hace siglos y que nos toca sufrir. Tenemos una lengua que socialmente no es reconocida en España. Cuando sales de Catalunya siempre estás con la duda de si te mirarán mal. Y después cuando hablas en catalán no sabes si lo que dices es correcto o no, tenemos una enorme inseguridad. Somos un pueblo que vive enfermo, y de ahí esa sensación de gran interés por la lengua Pero si vas a Londres o Nueva York también ves la cantidad inmensa de diccionarios que tienen.

Euskal Herrian ez… Euskal Herrian, bertotik urten barik be txarto adituten deutsue euskaraz eginez gero leku askotan…

Usted culpa a los políticos de la situación de la lengua
 

La clase política nunca se ha creído que el catalán deba ser considerado tan importante como el castellano, y la situación se degrada cada vez más . Nos dicen que no es para tanto, que las estadísticas dicen que el catalán se recupera, que se hacen tantos cursos para adultos pero la percepción del ciudadano no es esa, se da cuenta de que todo eso es mentira. Pero en vez de decir que estamos viviendo unos años muy difíciles, en un mundo muy complejo, en vez de reconocerlo y poner los medios para superarlo lo niegan porque no se quieren enfrentar al Gobierno central. Sólo recuperando la autoestima como pueblo y como entidad política, del nivel que sea, pero sin estar subordinado a nadie, te sentirás más fuerte para defender también tu lengua. No nos engañan ya con la propaganda televisiva y las estadísticas. Tienen que plantar cara. Y el estado español ser plurilingüe de una vez.

¿Hay que continuar exigiendo el uso del catalán en el Congreso?

Yo veo este problema desde un punto de vista esencialista, en el sentido de ver las raíces del asunto. Por lo tanto no podemos perder el tiempo en buscar una medicina para una hoja cuando lo que está enferma es la raíz. Es la concepción social de la sociedad española la que está enferma. No ganaremos demasiado invirtiendo recursos en cursos de adultos y publicidad. El problema es que en este país llevamos siglos recibiendo el mensaje de que la única lengua de verdad es el castellano, y la única patria de verdad es España. Ese es el problema. Mientras no seamos capaces de hacer retroceder esa idea no avanzaremos, lo contrario son remiendos. Y aunque tu veas la hoja sana, si la raíz está podrida, al final la hoja también lo estará.

¿Entonces la única solución es tener un Estado propio?

Yo no digo eso. Digo que la única manera de salvar la lengua es tener una concepción política de este país no subordinada. ¿Cómo debe ser? El ideal evidentemente es la independencia, pero podría haber una fórmula intermedia tan digna como esa. Como pasa en Suiza, Canadá o Bélgica por ejemplo , que son países donde la situación lingüística no está tan podrida como aquí.

KARELETIK
Proba ezazu
Ana Urkizak DEIA egunkarian argitaratua

LARUNBATEAN, mandatuak egiten nenbilela, aspaldian egon gabeko arrandegi batean sartu ginen alaba eta biok. Txanda hartu eta zain geundela, kristalean jarrita zeukaten orri batean konturatu zen alaba. "Ama begira!" esan zidan. Plastifikatuta eta txukun prestatuta zegoen orriak zera zioen: "Proba ezazu euskaraz egiten" eta, ondotik, arrandegiko arrain guztien izenak zetozen, gaztelaniaz eta euskaraz, hiztegi moduko bat osatuz.

Hara!, pentsatu nuen, erdalduna zen gune bat euskalduntzeko lana egin dute hemen. Arrandegia gainezka zegoen. Lau pertsona ari ziren mostradoreaz bestaldean lanean eta hamabi bat bezero zain. Txanda heldu zitzaidanean, "kilo t´erdiko legatza" eskatu nuen. Zerbitzariak aurpegira begiratu zidan; legatz bat hartu, pisuan jarri eta "un kilo 700", irakurri zidan, "¿le va bien?". Argi zegoen "legatza" zer zen bazekiela baina "kilo t´erdia" ezetz. Hala ere, baietz erantzun nion. "Cómo se lo preparo?" galdetu zidan urrena. "Garbitu eta osorik" erantzun nik. Emakumearen aurpegia, ordurako, gorriren gorri zegoen. Eta arrandegian ez zen arima bat entzuten. Inor mugituko ez balitz bezala zen.

¿Entera, Sra.? galdetu zidan berriz. "Bai", nik. Alaba urduritu egin zen. Argi baitzegoen tentsioa sortarazi genuela arrandegian. Eta gainontzeko guztiak zera pentsa-tzen ari zirela: "noraino hel daitezke, bakoitza bere hizkuntzan, batak bestearena egiteko gogorik, ezagutzarik edo ahaleginik egiten ez badute?". "¿Le quito los dientes, Sra.?". Ez, eskerrik asko. "¿Algo más?". Ez, mila esker. Eta alabari keinua egin nion: "ea nola agurtzen gaituen". Plastikoan sartutako arraina eskura eman zidanean, "mila esker" esanez agurtu nuen. "Gracias", berak erantzun. Eta kristaleko "proba ezazu euskaraz egiten" kartelari azken begiratua emanez kanporatu ginen. Alaba, lotsa-lotsa. Nik, proba egin nuen bakarrik.

Aurten bete dut laugarren urtea Lakuan ingelesa ikasten. Urteotan bizi izandako esperientziatik honako puntuekin gelditzen naiz:

• Urtero-urtero, ikasleen %90 euskaldunak ginen. Ez dut uste kasualitatea denik.

• Hori hala izanda ere, klaseetako “mundu erreferentziala”, itzulpen-hizkuntza, adibideak, baliokidetasunak… gaztelaniaz izan dira.

• Salbuespenak salbuespen, klase inguruko harremanetarako hizkuntza (klase aurreko, bitarteko eta ondoko hitz aspertuak eta abar) gaztelania izan da, baita euskaldunon artean ere, eta baita elebidun-elebakarren arteko proportzioa 9-1 zenean ere.

• Ingurune komunikatibo batean euskaraz jaduteko egokiera zegoenean, bi jarrera ikusi ditut erdaldunen aldetik: batean «podeís seguir hablando tranquilamente en euskera que yo, aunque no lo hable, os entiendo bastante bien», euskaldun pasiboarena nolabait esateko; eta bestea, berriki gertatua, «¡Hablar en castellano, jodé!», bera hizlari ez izan arren entzule moduan baztertuta sentitzen denarena.

 Zuei ere –Gorka, Joseba, Xabier, Arturo, Iñigo…– berdin gertatu al zaizue zuen taldeetan?